ÖFKE

Masasının üstündeki her şeyi elinin bir hareketiyle yere fırlattı. Gözü dönmüştü. Hayatında ilk defa bu denli sinirini dışarı yansıtıyordu. Kapının mozaikli camına yumruk attı ve eline baktı. Elinden koluna doğru süzülen kanları gördüğünde aslında acı vermesi gereken bir şeye karşı nasıl bu kadar kayıtsız kalabildiğini düşündü. Neden acı hissetmesi gerekiyordur? Asıl hikaye de burada başlıyor. Belki de hikaye değil; bir dertleşme.

Sokaklarda yalnız yürümekten hep zevk almıştı. Diğer insanlar gibi görmedi hiçbir zaman yalnızlığı; özeldi. Hayatına yeni giren birileri olduğunda kendisini değil, yalnızlığını onunla paylaşacağını düşünürdü. Bense adımlarımı dikkatsiz atardım sokaklarda. Avare dolaşmaya özenir; aklımdakilerden kaçardım ayağımın her taşla buluşmasında. Korkmazdı o ama ben korkardım. Karanlık havada biçimsiz bir siluet gördüğünde karşıdan gelen onun üstüne yürürdü. Hem yalnız hem de korkusuzdu. Bense karşıdan gelenin beni görmemesi, ayak seslerimi duymaması için çabalardım. Ondan zarar gelmeyeceğini kimse garanti edemezdi.

Ben emin değildim galiba bir çok şeyden. Kararsızlık ve ikilemde kalma hayatımı zorlaştırıyordu durmadan. Onunsa hiç umurunda değildi. Her konuda fikirleri net ve açıktı. Çevresinde onun arkadaşı olduğunu sanan ama yanılanlar sorularla onu meşgul etmeye çalıştığında kısa, öz cevaplarıyla sıyrılmayı bilirdi. Bense lafı gevelerdim, kalbimin atışının hızlanmasına mani olamazdım. Sonunda da cevap veremememle kalırdım.

Onunla tanıştığımda 25 yaşımı bitirmek üzereydim. 20’li yaşlarda beklenti yerleşir insanların yaşamlarına. Bir şeylerin yaşamımıza girip her şeyi düzelteceği beklentisi. Yaşanan yorucu günlerden, akan terlerden sonra hak ettiğimize inanırız hiç hak etmediklerimizi (tabii çoğumuz için konuşuyorum) O günü çok iyi hatırlıyorum ama tarihi seçemiyorum. Ya 12 Nisan’dı ya da 22 Mayıs; neyse. Hava çoğunlukla güneşliydi ama güneş yer yer göğe serpiştirilmiş gibi duran bulutların arasına saklanıyordu arada bir. Ne nem vardı ne de hava aşırı kuruydu. Güzeldi işte kısaca. Evden çıkmaya karar verişimi de etkileyen buydu. Uzun uzun anlatmaya gerek yok, araları hızlı geçiyorum; hayal gücünüzle doldurun. Fakat doldururken havanın güzel oluşunun bana kattığı yararları ihmal etmeyin. Severdim bir kafede kahvemi yudumlarken kitabımı okumayı. Soyutlardım kendimi çevremden. Kafeye girdim (adı neydi yahu? a ile başlıyordu sanki. artı mıydı? bilirsin sen belki, istanbul’da istiklal’de en eski ve en sessiz yerlerden birisiydi.) Oturdum en köşedeki masaya. Kahvemi sipariş ettim. Garipti, canım okumak değil yazmak istedi. Garsondan kalem, kağıt getirmesini rica ettim; beni kırmadı. Başladım yazmaya… İnsanları yazdım ilk paragrafta, kendimi yazmaya başladım 2. paragrafta. 3. paragrafa geldiğimde kendimce hayatta pek sık rastlaştığımızı sandığımız duyguları yazdım: aşk, sevgi, umut, sinir, korku, heyecan, öfke… 4. paragrafta konu sıkıntısı çektim ilk başta. Bunları bir anlatırken kısa sürüyor ama konu sıkıntısı çekerken saate baktığımda 4 saattir aralıksız yazdığımı fark ettim. Kahvem buz gibi olmuştu. Parmaklarım kalemi kağıda kavuşturmak için can atıyordu. Karşı koymadım ben de… 4. paragrafta aklıma ne eserse onu yazdım: o an kafedeki ortamla başladım, kahvemin haliyle devam ettim… 4. paragrafı da bitirdim kendi çapımda. Kafamı kaldırıp uyuşmuş parmaklarımı dinlendirdim. Yazma açlığımı doyurmuştum galiba. Bir kahve daha sipariş ettim. Kahvemle birlikte onun da yanıma geleceğini nereden bilebilirdim ki? Anlatırken de heyecanlanıyorum…

“5 saattir yazmakta olduğunuz şeyi çok merak ettim” dediğinde irkildim. “Okuyabilir miyim?” sorusuyla da heyecanlandım. “Tabii” cevabımı aldığındaki gülümseyişini unutamıyorum hala. Önümdeki kağıtları aldı ve okumaya başladı. İnceledim ben de karşımdakini. Sizinle paylaşmak istemiyorum açıkçası. Tanıdığınız birisi olarak gözünüzde canlanması ona haksızlık olur. Okudu hepsini. Sonra bana döndü, “güzelmiş bunlar” dediğinde sevindim; sabah uyandığımda masadaki her şeyi elimin bir hareketiyle yere fırlatacağımı bilmeden. Tüm eksiklerimi tamamlayan birisiyle tanışmak garipti. Beni tanıyor gibiydi, sonuçta bilmem kaç kelimeden oluşan yazımı okumuştu. O anlatmaya başladı. Yazdıklarımdan alıntılar yaparak konuşuyordu; ben de etkileniyordum…

******——-***** bunu şu an kesmek istedim. Belki günün birinde devamını yazarım. Ama %99 yazmam. *****—–******

Reklamlar
Published in: on Aralık 28, 2009 at 5:20 pm  Yorum Yapın  

The URI to TrackBack this entry is: https://dambil.wordpress.com/2009/12/28/ofke/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: